ਅਸਾਂ ਬੇਵਫ਼ਾ ਅਖਵਾਉਣਾ ਸੀ,

ਅਸਾਂ ਬੇਵਫ਼ਾ ਅਖਵਾਉਣਾ ਸੀ,
ਇਹ ਵਕ੍ਤ ਅਸਾਂ ਤੇ ਆਉਣਾ ਸੀ।
ਕੀ ਦਿਲ ਨੁਂ ਮੈਂ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸੀ?
ਕਲ੍ਹਿਆਂ ਤਾਂ ਜੀ ਘਬਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਬਸ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗੁਆਉਣਾ ਸੀ,
ਕੀ ਇਸ਼ਕ'ਚੋਂ ਕਢਣਾ ਪਾਉਣਾਂ ਸੀ?
ਦੋ ਕਦਮ ਹੀ ਤੁਰ ਕੇ ਥੱਕ ਲੱਥਿਐਂ,
ਬਸ ਇਹੀ ਪਂਧ ਕਟਾਉਣਾ ਸੀ।
ਨਾ ਨਿਭੀ ਨਾ ਤੈਥੋਂ ਨਿਭ੍ਣੀ ਸੀ,
ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਸ ਦਿਲ ਪਰਚਾਉਣਾ ਸੀ।
ਰ'ਖਦਾ ਹੈ ਨਸ਼੍ਤਰ ਜੀਭ੍ਹ'ੜੀ ਤੇ,
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮਰਹ੍ਮ੍ਹ ਲੁਆਉਣਾ ਸੀ।
ਬਿਨ ਪਿਆਰ ਹੁਸਨ ਕੀ ਰਹਿਣਾ ਸੀ
ਛਾਂ ਬਾਝੋਂ ਫੁਲ ਕੁਮ੍ਹਲਾਉਣਾ ਸੀ !

              -ਚਰਨਜੀਤ ਚੰਦਵਾਲ ‘ਚੰਦਨ‘